Կար-չկար, մի բարի ու ծեր հրաշագործ կար։ Նա միշտ իր կարողություններն օգտագործում էր հմտորեն ու պատրաստակամորեն՝ երբեք չմերժելով ոչ մի հարևանի: Չցանկանալով բացահայտել իր զորության իրական աղբյուրը՝ ձևացնում էր, թե բուժիչ միջոցները, թուրմերը, կախարդական ըմպելիքները և հակաթույները իրենք իրենց են հայտնվում խոհանոցային կաթսայից, որին կոչում էր իր երջանիկ գդակը: Մարդիկ իրենց խնդիրներով նրա մոտ էին գալիս հեռուներից, իսկ ծեր հրաշագործը կաթսայի օգնությամբ վայրկենապես գործը ավարտին էր հասցնում:
Բոլորը սիրում էին բարի հրաշագործին: Ապրեց նա մինչ խոր ծերություն, իսկ հետո մահացավ՝ ողջ ժառանգությունը թողնելով միակ որդուն, որ իր բնավորությամբ լրիվ տարբերվում էր հորից: Նա այն կարծիքին էր, որ որ բոլոր նրանք, որոնք ունակ չեն հրաշագործության, ոչինչ չարժեն, ու հաճախ էր վիճում հոր հետ հարևաններին մշտապես օգնելու սովորության համար:
Հոր մահվանից հետո երիտասարդ հրաշագործը գտավ խոհանոցային, կախարդական կաթսայի մեջ կապոց, որի վրա գրված էր իր անունը: Ջահել հրաշագործը բացեց այն՝ հուսալով գտնել ոսկի, սակայն դրա փոխարեն հայտնաբերեց մի փափուկ տնային հողաթափ, այնքան փոքր, որ անհնար էր հանգնելը, դա էլ քիչ չէր՝ առանց զույգի: Հողաթափի մեջ մագաղաթի մի կտոր էր դրված հետևյալ խոսքերով. <<Հուսով եմ, տղա´ս, որ սա քեզ երբեք պետք չի գա>>։
Որդին նախատեց հորը, որ, ըստ իրեն, ծերությունից հավանաբար խենթացել էր: Նետելով հողաթափը՝ նա որոշեց օգտագործել նվիրական կաթսան աղբամանի տեղ:
Վիրավորված նրանից, որ հին կաթսայից բացի՝ իրեն էլ ոչինչ բաժին չհասավ, որդին թիկունք դարձրեց իր հարևաններից։ Շուտով հրաշագործի որդու մոտ սկսեցին հաճախել մարդիկ՝ իրենց տարբեր խնդիրներով։ Նախ եկավ մի տատիկ, որի թոռնուհու մոտ գորտնուկներ էին առաջացել։
-Ձեր լուսահոգի հայրը նրա համար հատուկ թուրմ էր պատրաստում այդ հին կաթսայի մեջ:
-Մի կո´ղմ քաշվիր,- գոռաց հրաշագործի որդին:-Ես ինչ գործ ունեմ ձեր գորտնուկների հետ:
Շրխկացնելով դուռը պառավի երեսին՝ նա լսեց տարօրինակ ձայն խոհանոցից։ Հոր կողմից կտակված կաթսայի վրա անսպասելիորեն ոտքեր էին աճել, և նա ամբողջովին ծածկվել էր գորտնուկներով։ Կաթսան, ահավոր աղմուկով ցատկոտելով, հետապնդում էր իր տիրոջը, և ոչ մի կախարդանք չէր օգնում նրանից ազատվելու հարցում։
Ապշահար հրաշագործը ցանկացավ մոտենալ դրան, բայց տհաճություն զգալով՝ միանգամից նահանջեց:
-Զզվելի է,-բղավեց նա:
Նախ փորձեց կաթսան վերացնել «Անհետացի´ր» կախարդանքով, հետո փորձեց մաքրել այն իր հրաշագործ զորությամբ, վերջում հուսահատ փորձեց ուղղակի դուրս շպրտել նրան իր տնից, բայց բոլոր փորձերն անհաջողության էին մատնվում:
Երբ հրաշագործը դուրս եկավ խոհանոցից, կաթսան հետևեց նրան, անգամ նրա հետևից բարձրացավ աստիճաններով՝ ամեն աստիճանին աղմուկով ցատկելով: Անտանելի աղմուկից երիտասարդ հրաշագործը ողջ գիշեր չկարողացավ աչք կպցնել. կաթսան նրա սենյակի հարևանությամբ անվերջ ցատկում էր ու աղմկում: Առավոտյան նույնը շարունակվեց:
Դուռը կրկին թակեցին: Մի զառամյալ ծերունի էր, որ կորցրել էր իր ավանակին։
-Մոլորվել է, կամ գողացել են, իսկ ես առանց նրա չեմ կարող ապրանքը շուկա հասցնել, ու այսօր ընտանիքս սոված կմնա:
-Իսկ ես հիմա էլ եմ սոված,-վրա տվեց կախարդն ու շրխկացրեց դուռը խեղճ ծերունու վրա:
Աղմուկ-աղաղակ բարձրացավ. կաթսան էր իր պղնձե ոտքով: Այժմ այդ աղմուկին էին խառնվել նաև ավանակի ու քաղցած մարդու ձայները:
-Լո´ւռ, ձա´յնդ,-բղավեց հրաշագործը, բայց ոչ մի մոգական ուժ չէր օգնում կաթսային լռեցնելու հարցում: Այն շարունակում էր ողջ օրը ցատկոտել տնով մեկ տիրոջ ետևից՝ ոչ մի քայլ բաց չթողնելով և ողջ ընթացքում գոռալով, աղմկելով:
Երեկոյան դուռը երրորդ անգամ թակեցին: Դռան շեմին կանգնած էր երիտասարդ գեղջկուհի և լալիս էր այնպես, որ սիրտը կտոր-կտոր էր լինում:
-Զավակս հիվանդացել է, վիճակը շատ վատ է: Օգնեք մեզ, խնդրում եմ: Ձեր հայրը միշտ ասում էր, որ ցանկացած հարցի դեպքում դիմենք իրեն:
Հրաշագործը դուռը նրա վրա էլ շրխկացրեց: Այդժամ պատժիչ կաթսան մինչև պռունկը լցվեց աղի արցունքներով, որոնք սկսեցին հեղել տունը: Կաթսան շարունակում էր աղմկել ու ցատկել տնով մեկ:
Այլևս ոչ ոք օգնություն չէր խնդրում հրաշագործից, բայց պատժիչ կաթսան նրան հաղորդում էր հարևանների հանդիպած բոլոր փորձանքների մասին, իսկ դրանք քիչ չէին: Ցատկոտան կաթսայի աղմուկին ավելացել էին մանկան լաց, շան ոռնոց և այլն:
Հրաշագործը չէր կարողանում քնել, սնվել սարսափելի կաթսայի պատճառով, որը ոչ մի կերպ իրեն հանգիստ չէր թողնում: Նրան անհնար է լռեցնել կամ դուրս վռնդել:
Վերջապես հրաշագործն էլ չդիմացավ: Գիշերվա կեսին դուրս թռավ տնից կաթսայի հետ և ողջ գյուղով մեկ բղավեց.
-Եկեք ինձ մոտ ձեր փորձանքներով և ցավերով: Ես բոլորիդ կբուժեմ, կզղջամ ու կօգնեմ, կմխիթարեմ: Հորիցս ինձ մնացել է մի մոգական կաթսա, թող բոլորիդ այն երջանկություն բերի:
Շնչակտուր վազում էր նա փողոցով՝ բուժիչ կախարդանք սփռելով աջ ու ձախ, իսկ կաթսան ցատկոտելով հետևում էր նրան:
Տներից մեկում քնած աղջնակի գորտնուկներն են անհետանում, մոլորված ավանակը վերադառնում է տիրոջ մոտ, հիվանդ երեխային օգնում է բուժիչ թուրմը. առավոտյան նա արթնանում է վարդագույն այտերով, առողջ ու զվարթ:
Հրաշագործը բոլոր ուժերով ջանում էր, դրան զուգահեռ կաթսան դառնում էր անաղմուկ, մաքուր ու փայլուն: Մայրամուտին հրաշագործը հարցրեց.
-Դե ի´նչ, կաթսա´:
Կաթսայից դուրս թռավ փափուկ հողաթափ ու հիանալի տեղավորվեց նրա պղնձե ոտքին: Հրաշագործի հետ նրանք տուն վերադարձան: Կաթսան հանգստացել էր. էլ չէր աղմկում:
Այդ օրվանից հրաշագործը հոր օրինակով միշտ օգնում էր գյուղի բնակիչներին, քանի որ արդեն վախենում էր, որ կաթսան նորից կհանի իր հողաթափն ու կսկսի աղմկել ու ցատկոտել ողջ տնով մեկ:
Շահանդուխտը Իշխանի դուստրը, հրաշագեղ էր չքնաղ, նրա գեղեցկությունը զարմանք էր պատճառում տեսնողներին։ Նայողին թվում էր նյութեղեն չէ, այլ կարծես կերտված է, լիալուսնի նրբանուրբ շողերից, արևի թրթռուն, ճառագայթներից ու ծաղիկների անուշաբույր նեկտարից։
Մի օր երբ իշխանազուն օրիորդը ուղեկցող խմբով անցնում է մի ապառաժոտ վայրով, հանկարծ նկատեց զինյալներ անծանոթ կերպարանքներով։
Օրանջիայի ձորակում, ամեն գարնան մասրենիներն են ծաղկում, բացվում են վայրի վարդերը, դեղին, սպիտակ։
Այն ժամանակ երբ շեն էր, Մանասի խրճիթը, Օրանջիայի ձորակում մասրենիներ չկային:
Մգեցված բառերի բացատրությունները գրել: հրաշագեղ-, սքանչելի, արտակարգորեն գեղեցիկ: նյութեղեն- նյութից կազմված՝ բաղկացած: կերտված-ստեղծված: նրբանուրբ-չափազանց նուրբ, նրբագույն: նեկտարից-Շաքարային հյութից, որ արտադրում Է բույսերի նեկտարանոցը:, իշխանազուն-Իշխանանալը, իշխանացնելը: ապառաժոտ- քարոտ, քարքարոտ, ժայռոտ: զինյալներ-զինված:
Մի անգամ երեք եղբայրներ ճանապարհորդում էին։ Քայլում էին մթնշաղին երկար ու ծուռումուռ ճանապարհով։ Ու հասան նրանք գետի, որը խորն էր այնքան, որ քայլքով չես անցնի, ու արագահոս այնքան, որ չես լողա։ Բայց եղբայրները կախարդության արվեստի գիտակ էին։ Թափահարեցին կախարդական փայտիկները, ու կամուրջ հայտնվեց գետի վրա։ Երբ գետի կեսը անցել էին, թիկնոցի մեջ փաթաթվածը կտրեց նրանց ճանապարհը։ Ու Մահը խոսեց եղբայրների հետ։
Ճամփորդները միշտ խեղդվում էին գետում, Մահը վրդովված էր, որ չէր ստացել նոր զոհեր, բայց խորամանկեց․ ցույց տվեց, թե հիանում է նրանց հնարամտությամբ, ու ասաց, որ ի նշան իր հիացմունքի՝ եղբայրներից յուրաքանչյուրը պիտի ընդունի մի ընծա իրենից։ Ավագ եղբայրը ռազմատենչ էր։ Նա խնդրեց աշխարհի ամենահզոր կախարդական փայտիկը․ փայտիկ, որի տերը կհաղթի ցանկացած մենամարտում, փայտիկ, որը արժանի է մարդուն, ով հաղթել է Մահվանը։ Ու Մահը պոկեց թանթրվենու ճյուղը, որ աճում էր գետի ափին, սարքեց կախարդական փայտիկ ու տվեց ավագ եղբորը։ Միջնեկ եղբայրը գոռոզ էր։ Որպեսզի էլ ավելի ստորացնի Մահվանը, նա խնդրեց մեռածներին վերակենդանացնելու ուժ։ Ու Մահը վերցրեց գետի մոտ ընկած քարը, տվեց միջնեկ եղբորն ու ասաց, որ այն կարող է մեռածներին հետ բերել։ Հետո Մահը հարցրեց երրորդ՝ փոքր եղբորը` ինչ նա կուզեր։ Փոքրը ամենաիմաստունն էր եղբայրների մեջ, նա չէր վստահում Մահվանը։ Այդ պատճառով նա խնդրեց մի այնպիսի ընծա, որը հագնելով, նա կկարողանա տեղաշարժվել այնպես, որ Մահը չկարողանա հետեւել իրեն։ Մահը այլ ելք չուներ, ստիպված պոկեց սեփական անտեսանելի թիկնոցի մի մասը ու տվեց փոքրին։ Դրանից հետո Մահը մի կողմ կանգնեց ու թույլ տվեց եղբայրներին շարունակել իրենց ճանապարհը, նրանք գնացին՝ խոսելով իրենց հետ պատահած արկածի մասին ու հիանալով Մահվան ընծաներով։ Հետո եղբայրները բաժանվեցին, ու յուրաքանչյուրը գնաց իր ճանապարհով։
Առաջին եղբայրը մոտ մի շաբաթ ճամփորդելուց հետո հասավ մի գյուղի, որտեղ ապրում էր երիտասարդ կախարդը, ում հետ նա վիճել էր։ Բնականաբար, թանթրվենու կախարդական փայտիկով նա չէր կարող պարտվել մենամարտում, որը հետեւեց նրանց հանդիպմանը։ Մեռած կախարդին թողնելով գետնին` նա գնաց հյուրանոց ու սկսեց գլուխ գովել անհաղթ փայտիկի համար, որը ինքը ճանկել է Մահից։ Նույն գիշերը հենց ավագ եղբայրը, խմիչքից անզգայացած, քնեց, մի այլ կախարդ վնասեց նրան ու գողացավ փայտիկը։ Այսպես Մահը տարավ առաջին եղբորը։ Միջնեկ եղբայրը վերադարձավ տուն, որտեղ մենակ էր ապրում։ Հանեց քարը, որը մեռածներին վերականդանացնում է ու երեք անգամ պտտեց ձեռքում․ նրա առջեւ հայտնվեց աղջիկը, ում հետ ուզում էր ամուսնանալ, բայց ով մահացել էր անժամանակ։ Աղջիկը տխուր էր ու սառը, մի տեսակ, մեկուսի։ Չնայած նա վերադարձել էր կյանք, բայց նա չէր պատկանում այդ աշխարհին ու տանջվում էր։ Վերջիվերջո, երկրորդ եղբայրը, անհուսությունից խելագարված, վերջ տվեց իր կյանքին, որպեսզի կարողանա աղջկա հետ լինել։ Այսպես Մահը տարավ երկրորդ եղբորը։ Չնայած Մահը երրորդ եղբորը փնտրում էր տարիներով, այդպես էլ չկարողացավ գտնել նրան։ Ու միայն երբ նա բավականին ծերացել էր, փոքր եղբայրը հանեց անտեսանելի թիկնոցը ու փոխանցեց այն իր որդուն։ Հետո ողջունեց Մահվանը` ասես հին ընկերոջ, ու գնաց նրա հետ ուրախությամբ։ Ու նրանք, ինչպես հավասարը հավասարի, լքեցին աշխարհն այս։
Թեմա՝ Բաշխական օրենքը ամբողջ թվերի համար Սովորաբար, երբ մենք տեսնում ենք այսպիսի արտահայտություն …
Մենք պարզապես սկզբում կատարում ենք փակագծերի ներսի գործողությունը, հետո հաշվում ենք ընդհանուր արտահայտությունը.
Այդպես մենք հետևում ենք մեզ արդեն ծանոթ «գործողությունների հաջորդականությանը»:
Բաշխական օրենքը կիրառելիս սկզբում 4-ը սկզբում բաշխում ենք 8-ին, այնուհետև՝ 3-ին:
Դրանից հետո պետք է հիշենք, որ սկզբում պետք է բազմապատկել և դրանից հետո միայն գումարել:
Երկու դեպքում էլ ստանում ենք 44:
Ինչո՞ւ այլ կերպ լուծեցինք հավասարությունը, եթե սկզբում պարզապես կարող էինք փակագծերի ներսի արտահայտությունը հաշվել: Այսպես մենք պատրաստվում ենք այնպիսի արտահայտություններ լուծելուն, որտեղ փակագծերի փոխարեն կլինեն տառեր։ Օրվա առաջադրանքները Համարներ 346, 347, 348, էջ՝ 68:Լրացուցիչ աշխատանք։ Խնդիրներ օլիմպիադայից
Պարապմունք 48.
Թեմա՝ Բաշխական օրենքը ամբողջ թվերի համար
Սովորաբար, երբ մենք տեսնում ենք այսպիսի արտահայտություն …
Մենք պարզապես սկզբում կատարում ենք փակագծերի ներսի գործողությունը, հետո հաշվում ենք ընդհանուր արտահայտությունը.
Այդպես մենք հետևում ենք մեզ արդեն ծանոթ «գործողությունների հաջորդականությանը»:
Բաշխական օրենքը կիրառելիս սկզբում 4-ը սկզբում բաշխում ենք 8-ին, այնուհետև՝ 3-ին:
Դրանից հետո պետք է հիշենք, որ սկզբում պետք է բազմապատկել և դրանից հետո միայն գումարել:
Երկու դեպքում էլ ստանում ենք 44:
Ինչո՞ւ այլ կերպ լուծեցինք հավասարությունը, եթե սկզբում պարզապես կարող էինք փակագծերի ներսի արտահայտությունը հաշվել: Այսպես մենք պատրաստվում ենք այնպիսի արտահայտություններ լուծելուն, որտեղ փակագծերի փոխարեն կլինեն տառեր։
Լեռան բարձունքին էր հաջողության փերու շատրվանը, կախարդական պարտեզում՝ շրջափակված բարձր պարիսպով ու պաշտպանված ուժեղ կախարդանքով։Եւ միայն տարին մեկ անգամ՝ ամենաերկար օրը, հնարավորություն էր տրվում որեւէ անհաջողակի պայքարել ու հասնել շատրվանին։ Շատրվանում լողացողին տրվում էր հաջողության մի ամբողջ կյանքի պաշար։Նշանակված օրը հարյուրավոր մարդիկ թագավորության տարբեր ծայրերից հավաքվում էին պարտեզի պարիսպի մոտ։ Դեռ լույսը չբացված տղամարդիկ ու կանայք, հարուստներն ու աղքատները, երիտասարդներն ու ծերերը, կախարդական արվեստներին տիրապետողներն ու սովորական մահկանացուները հավաքում էին պարտեզի մոտ, յուրաքանչյուրը հույս ունենալով, որ հենց նա է իրավունք վաստակելու մտնել պարտեզ։Ու մինչ սպասում էի լույսը բացվելուն, երեք կախարդ, յուրաքանչյուրը վշտի իր բեռով, ծանոթացան ու պատմեցին իրենց տառապանքի պատմությունը։Առաջին կինը, Էյշա անունով, անբուժելի հիվանդություն ուներ։ Նա հույս ուներ, որ շատրվանը կվերացնի հիվանդությունը ու կերաշխավորի իրեն երկար տարիների երջանիկ կյանք։Երկրորդին՝ Ալթիդային, թալանել էր չար կախարդը՝ նրանից վերցնելով տունը, ոսկին ու կախարդական փայտիկը։ Նա հույս ուներ, որ շատրվանը կվերադարձնի իրեն իր հարստությունները։Երրորդին՝ Ամատային, սիրած տղան էր լքել, ու նա հույս ուներ, որ շատրվանը կբուժի իր սրտի վերքերը։Խղճացին կանայք իրար ու որոշեցին, որ եթե հնարավորություն լինի, կմիավորվեն ու կփորձեն երեքով հասնել շատրվանին։Արեւի առաջին շողի հետ պարսպի վրա ճեղքեր հայտնվեցին։ Ամբոխը մղվեց դեպի պարիսպը՝ յուրաքանչյուրը ճչալով շատրվանից օրհնություն ստանալու իր պատճառը։Ճեղքից դուրս եկած սողացող բույսերը փաթաթվեցին առաջին կախարդ Էյշային ու ձգեցին նրան ներս։ Նա բռնեց երկրորդ կախարդ Ալթիդայի դաստակից, Ալթիդան էլ բռնեց Ամատային, վերջինիս զգեստի ծայրն էլ կպավ ընկճված տեսքով ասպետին, ով նստած էր ոսկրոտ ձիու վրա, ու բույսերը քաշեցին այս բոլորին ճեղքից ներս։Կատաղի ճիչերը լցրեցին առավոտյան օդը, հետո լռություն տիրեց, ու պարիսպի ճեղքը փակվեց։
Էյշան եւ Ալթիդան բարկացան Ամատայի վրա, որ պատահաբար իր հետ էր բերել ասպետին։― Միայն մեկը կարող է լողանալ Շատրվանի մեջ։ Առանց այս մեկին հաշվի առնելու էլ բավականին բարդ կլինի որոշել, թե մեզանից որ մեկը կլինի դա։Հիմա, պարոն Դժբախտը, այսպես էր հայտնի ասպետը, պարտեզից դուրս, հասկացավ, որ կանայք կախարդներ են, ու կախարդություն չիմանալով՝ հույս չուներ հաղթել երեք կանանց ու հասնել շատրվանին։ Այպիսով նա հայտնեց, որ մտադիր է դուրս գալ պարտեզից։Այդ ժամանակ Ամատան էլ բարկացավ․
― Թուլամորթ, ― մեղադրեց նրան, ― հանի՛ր սուրդ,եւ օգնի՛ր մեզ հասնել նպատակին։
Այսպիսով, երեք կախարդները ու դժբախտ ասպետը առաջ շարժվեցին կախարդված պարտեզում, որտեղ առատորեն աճում էին հազվադեպ խոտաբույսեր, մրգեր, ծաղիկներ։ Նրանք չհանդիպեցին որեւէ խոչընդոտ, մինչեւ շատրվանի բլին հասնելը։Բլրի ստորոտին հրեշավոր Որդ էր նստած՝ տռզած ու կույր։ Երբ նրանք մոտեցան, Որդը շրջեց իր կեղտոտ երեսը նրանց կողմ ու արտասանեց։ «Տվեք ինձ ձեր ցավի ապացույցը»: Պարոն Դժբախտը փայլեցրեց իր սուրը ու ուզեց սպանել Որդին, բայց դրա շեղբը ճաքեց։ Հետո Ալթիդան քարեր էր նետում Որդի վրա, իսկ Էյշան ու Ամատան փորձեցին բոլոր բառերը, որ կարող էր մեղմել կամ մուտք դառնալ իրենց համար, բայց թե նրանց կախարդական փայտիկները, թե Ալթիդայի քարերը եւ թե ասպետի ճաք տված սուրը անզոր էին․ Որդը թույլ չէր տալու առաջ շարժվել։Արդեն կեսօրին մոտ էր ու Էյշան անհուսությունից սկսեց լալ։ Որդը խմեց նրա այտերով հոսող արցունքները։ Ոլորվելով մտավ իր բունը՝ հողի մեջ, ու ճանապարհը կրկին բացվեց նրանց առաջ։Ուրախանալով Որդի անհետացումից՝ երեք կախարդներն ու ասպետը սկսեցին բարձրանալ բլուրը, վստահ լինելով, որ մինչ մութն ընկնելը կհասնեն շատրվանին։Լանջի վրա՝ կես ճանապարհին, նրանց առաջ բացվեցին գետնին փորագրված բառերը։«Տվե՛ք ձեր աշխատանքի պտուղը»: Պարոն Դժբախտը հանեց իր միակ դրամը ու դրեց խոտին, բայց այն գլորվեց մի կողմ ու կորավ։ Երեք կախարդն ու ասպետը շարունակեցին բարձրանալ, բայց ուր էլ նրանք գնային, ժամանակը անցնում էր, բայց առաջընթաց չէր լինում, ու փորագրածն էլ միշտ դուրս էր գալիս դիմացները։Արեւը արդեն մոտենում էր հորիզոնին, ու Ալթիդան սկսեց ավելի արագ քայլել ու շատ ավելի շատ ջանք դնել բարձրանալու համար, քան մյուսները։
― Խիզախություն, ընկերներ, ու տեղի չտալ, ― սրբելով ճակատի քրտինքը ասաց Ալթիդան։
Քրտինքը կաթեց գետնին, գրությունը անհետացավ ու նրանք կարողացան առաջ շարժվել։Երկրորդ խոչընդոտի հաղթահարումով ոգեւորված՝ նրանք շտապեցին վերեւ բարձրանալ։ Այնքան բարձրացան, մինչեւ երեւաց բյուրեղի նման փայլփլող շատրվանը։Բայց մինչ շատրվանին հասնելը՝ նրանք հասան ջրի շիթի, որը փակում էր նրանց ճանապարհը։ Ջուրը մաքուր էր, ու հատակին՝ հարթեցրած քար էր, վրան գրված․«Տվեք ձեր անցյալի հարստությունը»: Պարոն Դժբախտը փորձեց անցնել հոսանքի միջով՝ պաշտպանվելով իր վահանով, բայց այն չօգնեց։ Երեք կախարդները հանեցին նրան ջրի միջից, ու փորձեցին իրենք անցնել, բայց չստացվեց, իսկ այդ ժամանակ արեւն արդեն մայր էր մտնում։Նրանք սկսեցին մտածել, թե ինչ կարող է նշանակել քարի վրա գրվածը ու Ամատան առաջինն էր, ով հասկացավ։ Վերցնելով իր կախարդական փայտիկը՝ նա հանեց սիրած տղայի հետ կապված բոլոր հիշողությունները ու տվեց ջրին։ Ջրի շիթը հեռացավ, քարերը անհետացան, ու երեք կախարդներն ու ասպետը կարողացան բարձրանալ բլրի գագաթ։Շատրվանը առկայծեց նրանց առաջ, նրանք տեսան ավելի հազվադեպ ծաղիկներ ու բույսեր։ Երկինքը կարմրել էր, ու ժամանակն էր որոշել, թե իրենցից ով պետք է լողանա շատրվանում։Մինչ նրանք կկայացնեին որոշումը, Էյշան ուժասպառ ընկավ գետնին։ Նա մահամերձ էր։Նրա ընկերները փորձեցին նրան տեղափոխել շատրվանի մեջ, բայց նա հոգեվարքի մեջ էր, ու արգելեց նրանց դիպչել իրեն։Ալթիդան հավաքեց բուժիչ խոտաբույսեր, պատրաստեց դրանք ու տվեց Էյշային։ Հանկարծ Էյշան կարողացավ կանգնել, նույնիսկ ավելին՝ նրա անբուժելի հիվանդության բոլոր նշանները վերացան։
― Ես բուժվեցի, ― հուվեց նա, ― ես շատրվանի կարիքը չունեմ, ― թող Ալթիդան լողանա։
Բայց Ալթիդան զբաղված էր այլ խոտաբույսեր հավաքելով։
― Եթե ես կարողացա այդ հիվանդությունը բուժել, ապա ես կկարողանամ գումար վաստակել՝ մարդկանց բուժելով։ Թող Ամատան լողանա։
Պարոն Դժբախտը ձեռքի շարժումով առաջ թողեց Ամատային դեպի Շատրվան։ Բայց նա թափ տվեց գլուխը։ Ջրի հոսքը մաքրել էր նրա ողջ ձգտումն ու ցավը, ու նա հասկացել էր, որ դաժան էր տղան ու ինքը պիտի երջանիկ լինի, որ նրա հետ չէ։
― Բարի մարդ, դուք պիտի լողանաք, ձեր ասպետական վարմունքի համար, ― դիմեց նա պարոն Դժբախտին։
Այսպիսով, մայր մտնող արեւի շողերի ներքո ասպետը լողացավ շատրվանի մեջ։Արեւը վերջին շողերը անհետացան, ու ասպետը դուրս եկավ շատրվանից, ծնկի իջավ Ամատայի առջեւ, ով իր կյանքում տեսած ամենաբարի ու ամենագեղեցիկ կինն էր։ Երջանկյությամբ լի նա խնդրեց Ամատայի ձեռքը, ու Ամատան էլ հասկացավ, որ գտավ արժանավոր տղամարդ։Երեք կախարդն ու ասպետը իջան բլրից միասին, ձեռք ձեռքի տված, եւ բոլոր չորսն էլ ապրեցին երկար ու երջանիկ, ու նրանցից ոչ մեկ երբեւէ չիմացավ, ու չենթադրեց անգամ, որ շատրվանի ջուրը կախարդական չէր։
Սա էլ կարդալու և իմանալու համար:
Դերը Հարրի Փոթերի մասին վիպաշարում
Բարդ Բիդլի հեքիաթների ժողովածուն առաջին անգամ «Հարրի Փոթերը և Մահվան պարգևները» գրքում հիշատակվում է որպես ֆունկցիոնալ գիրք՝ այսինքն գիրք, որի ստեղծվելը հարկավոր է գրքի հիմնական սյուժեն լրացնելու համար: Ալբուս Դամբլդորը՝ Հոգվարթս մոգության և կախարդության դպրոցի տնօրենը, գիրքը կտակում է Հերմիոնա Գրեյնջերին: Ահա այդ հատվածը համանուն ֆիլմից: Ըստ Ռոն Ուիզլիի՝ գիրքը կախարդական աշխարհում շատ հայտնի հեքիաթների ժողովածու էր, որով դաստիարակվում էին կախարդ մանուկները, չնայած Հարրի Փոթերը և Հերմիոնա Գրեյնջերը ոչինչ չէի լսել այդ գրքի մասին, քանի որ ստացել էին մագլական դաստիարակություն:
Հերմիոնան գիրքը ստանում է Դամբլդորի կամքով, որը գեղարվեստական գրքի բնօրինակի հրատարակության պատճենն էր: Գիրքը ներկայացվում է որպես հին տեսք ունեցող փոքրիկ գիրք: Նովելում ասվում էր, որ ժողովածուի մեջ կար մի սիմվոլ՝ Մահվան պարգևների նշանը:
Գրքի միջոցով եռյակը՝ Հերմիոնան, Ռոնը և Հարրին ծանոթանում են Մահվան պարգևների հետ: Գրքում «Երեք եղբայրների հեքիաթի» մոտ Հերմիոնան նկատում է մի նշան, որի մասին եռյակին պատմում է Քսենոֆիլիուս Լավգուդը: Նշանի եռանկյունը խորհրդանշում է Անտեսանելիության թիկնոցը, շրջանը՝ Վերակենդանացնող քարը, գիծը՝ Ավագ փայտիկը: Դրան կանդրադառնանք հաջորդ շաբաթ:
Այս երեք արտեֆակտները պատկանում էին Պևերել եղբայրներին, հետագայում պարզվում է, որ նրանք Հարրի Փոթերի և Վոլան դե Մորտի նախնիներ են: Վեպի վերջում Ալբուս Դամբլդորը նույնպես հաստատում է Հարրիի կապը Պևերելների հետ և ասում է, որ երեք եղբայրները, ըստ էության, կարող են երեք արտեֆակտների ստեղծագործողները լինել:
Գրքի ներածության մեջ Ջոան Ռոուլինգը հայտնում է, որ հեքիաթների հեղինակ Բարդ Բիդլը ծնվել է Յորքշիրում և ապրել է 15-րդ դարում:
Թիվ 7
եփել
փորձի համար.
մոմ,
եղունգ,
բաժակ,
լուցկի,
ջուր
Մի՞թե զարմանալի մոմակալ չէ՝ մի բաժակ ջուր։ ԵՎ
այս մոմակալը ամենևին էլ վատը չէ։
Մոմի ծայրը մեխով քաշեք։ Հաշվեք եղունգի չափը այսպես
այնպես, որ մոմը ամբողջությամբ ընկղմվի ջրի մեջ, ջրի վերևում պետք է դուրս գա միայն վիշապը և պարաֆինի հենց ծայրը։
Վառեք ապահովիչը հիմա, և դուք կարող եք ապահով կերպով գրազ գալ դրա վրա
քո մոմը կվառվի մինչև վերջ:
-Թույլ տուր,- կասեն քեզ,-որովհետև մեկ րոպեում մոմը
այրվել ջրի մեջ և դուրս գալ:
- Դա հենց այն է, - կպատասխանեք դուք, - յուրաքանչյուրի հետ մոմ
մեկ րոպե ավելի կարճ: Իսկ եթե ավելի կարճ է, ավելի հեշտ է: Եթե ավելի հեշտ է, ապա
նա լողալու է:
Հիրավի, քո մոմը քիչ-քիչ կբարձրանա, և
ջրով սառեցված պարաֆինը մոմի եզրին ավելի դանդաղ կհալվի,
քան վիթը շրջապատող պարաֆինը: Հետևաբար, վիթի շուրջ ձևավորվում է բավականին խորը ձագար. դա ցույց է տրված մեր նկարում։
աջ կողմում։ Այս դատարկությունն իր հերթին լուսավորում է մոմը, քանի որ
մեր մոմը կվառվի մինչև վերջ։
Предварительно достать масло из холодильника Перед тем как начинать готовить, мы достаем масло из холодильника, чтобы оно стало мягким. 2. Масло растереть с сахаром Масло и сахар кладем в небольшую емкость и взбиваем миксером на низкой скорости венчиками для яиц до образования однородной массы. 3. Взбить массу с яйцами В сахар и масло добавляем яйца и продолжаем взбивать до полного растворения сахара и масла. 4. Добавить ванильный сахар Тонкой струйкой добавляем ванильный сахар и продолжаем взбивать. 5. Добавить сметану В полученную смесь яиц, масла и сахара добавляем сметану и хорошо взбиваем. 6. Добавить муку и разрыхлитель Меняем на миксере венчики для яиц на венчики для замешивания теста. В получившуюся смесь медленно вводим просеянную муку и разрыхлитель, непрерывно мешая тесто. Вместо разрыхлителя можно использовать 0,2 чайной ложки соды и 0,35 чайной ложки лимонной кислоты или яблочного уксуса. Тесто для кекса надо хорошо вымесить и оставить его на 10 минут, чтобы мука полностью разошлась.
Հելոտներ (հունարեն՝ είλώται), Հին Սպարտայում դորիացիների նվաճած երկրագործ բնակչությունը։ Հելոտները համարվել են պետության սեփականությունը, ամրացվել սպարտացիներին (նվաճող դորիացիներին) պատկանող հողերին և նրանց վճարել բերքի կեսը։ Ի տարբերություն ստրուկների, ունեցել են տնտեսություն և արտադրության միջոցներ։ Հելոտների թիվը մի քանի անգամ գերազանցել է սպարտացիների թվին։ Հելոտները բազմիցս ապստամբել են շահագործողների դեմ (ամենախոշորը, այսպես կոչված, Մեսսենական 3-րդ պատերազմն էր մ.թ.ա. 464—458 կամ 455-ին)։ Հելոտների շարժումները կանխելու նպատակով սպարտացիները պարբերաբար պատժիչ արշավանքներ են կատարել նրանց դեմ (կրիպտեա՝ գաղտնի շուրջկալ)։
2․ Ներկայացրե՛ք Սոլոնի բարեփոխումները։
Աթենական պետության ժողովրդավարացման սկիզբը կապված է արքոնտ Սոլոնի անվան հետ։ Ք.ա.594թ. Սոլոնը ձեռնարկեց առաջին լուրջ քայլը պետության գոյությանը սպառնացող վտանգը վերացնելու համար։ Սոլոնը վերացրեց ստրկությունը։ Ատտիկայից դուրս վաճառված աթենացիները հետ վերադարձվեցին։ Օրինականացվեց աթենական քաղաքացու անձնական ազատությունը։ Ատտիկայում մտցվեց գույքային զենք, որով բնակչությունը բաժանվեց 4 գույքային խմբերի։ Սոլոնը ստեղծեց ժողովրդական ժողովի կողմից ընտրված 400-ի խորհուրդ(բուլե), որի կազմում ներառվեցին 100-ական ներկայացուցիչ Ատտիկայի 4 ցեղերից յուրաքանչյուրից։
3․ Ո՞րն էր Թեմիստոկլեսի ծովային պատերազմի ծրագիրը։
Ո՞ Թեմիստոկլեսի ծովային պատերազմի ծրագիրը։ Թերմոպիլեի ճակատամարտ (հին հունարեն՝ Μάχη τῶν Θερμοπυλῶν) — ճակատամարտ մ.թ.ա. 480 թվականի սեպտեմբերին (հավանաբար՝ 17 -19 )[1] մ.թ.ա. 480-479 թվականների հույն-պարսկական պատերազմների ընթացքում, Թերմոպիլյան կիրճում։ Պարսկական զորքի թիվը, ըստ ժամանակակից պատմաբանների, հասնում էր 200-250 հազարի, իսկ հույներինը, ըստ տարբեր աղբյուրների՝ 5200-7700: Մարտի առաջին երկու օրը հույները հաջողությամբ հետ էին մղում պարսկական գրոհները նեղ կիրճում։ … Անհայտ հեղինակի XX դարի սկզբի փորագրություն. Աթենացիները նույնպես պատրաստվում էին սպասվելիք մարտին։ Մ.թ.ա. 482 թվականին նրանք Թեմիստոկլեսի գլխավորությամբ որոշում են ստեղծել հզոր նավատորմ[20]։ Աթենացիները չունեին ցամաքային բավականաչափ զորք պարսիկների հետ միայնակ կռվելու համար։ Անհրաժեշտ էր համախմբել հունական բոլոր ուժերը:
Մարտին նախորդում են մի շարք իրադարձություններ, որոնք էապես ազդում են պատերազմի հետագա ընթացքի վրա։ Պարսիկների բանակը գրավում և ավերում է Աթենքը։ Բնակիչները նախապես տարհանվում են մոտակա Սալամին կղզի։ Կղզու և մայրցամաքի միջև նեղուցներում կենտրոնացվում է հունական միության նավատորմը (էսքիլեսի համաձայն՝ 311 նավ, Հերոդոտոսի՝ 380)[1][2]: Հելլենների միջև առաջանում են լուրջ տարաձայնություններ։ Զորահրամանատարներից շատերն առաջարկում էին լքել Սալամինը և ուժերն ողղել Կորնթոսյան պարանոցը պաշտպանելուն։ Աթենքի ստրատեգոս Թեմիստոկլեսը գտնում էր, որ նեղուցներում միայն կարող են հաղթել քանակապես և մարտունակությամբ գերազանցող պարսկական նավատորմին[3]։
Հույն-պարսկական պատերազմներ (մ.թ.ա. 499—449 թվականներ, ընդմիջումներով), ռազմական հակամարտություններ Աքեմենյան Պարսկաստանի և հունական քաղաք-պետությունների միջև, որոնք պայքարում էին իրենց անկախության համար։ Հույն-պարսկական պատերազմները երբեմն անվանում են Պարսկական պատերազմներ, և այդ անվանումը սովորաբար վերաբերվում է պարսիկների՝ Բալկանյան թերակղզի արշավների ժամանակներին մ.թ.ա. 490 և մ.թ.ա. 480—479 թթ.[1]։
Հույն-պարսկական պատերազմների արդյունքում հաստատվել է Աքեմենյան կայսրության տարածքային ընդլայնումը, հին հունական քաղաքակրթությունը մտել է բարգավաճման և սեփական բարձրագույն ձեռքբերումների գոտի։
Պարսիկները նպատակ դրեցին գրավելու Էգեյան ծովի կղզիները
6․ Թվարկե՛ք հունական աստվածներին։
ևս[29] (հին հունարեն՝ Ζεύς, Զէոս, միկենյան di-we “Դիյ”[30], նոր հունարեն՝ Δίας, Դիաս, անգլերեն արտասանությամբ /ˈzjuːs/ or /ˈzuːs/)՝ հին հունական առասպելաբանությունում[31] երկնքի, որոտի, ամպրոպի և կայծակի աստված, աշխարհի տիրակալ։ «Աստվածների և մարդկանց Հայրը» (πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε, Pater Andron te theōn te), ինչպես հայրը իշխում է ընտանիքում, այնպես էլ նա է իշխում Օլիմպոս լեռան բնակիչներին, ըստ հին հունական կրոնի։ Օլիմպոսի աստվածներից գլխավորը, Կրոնոսի և Հռեայի երրորդ որդին, ամենափոքր երեխան է և կրտսերն է իր եղբայրների ու քույրերի մեջ։ Աիդի, Հեստիայի, Դեմետրայի և Պոսեյդոնի եղբայրն է։ Զևսի կինը՝ Հերա աստվածուհին, նաև նրա քույրն է։
7․ Ի՞նչ գիտեք Օլիմպիական առաջին խաղերի մասին։
Ժամանակակից Օլիմպիական խաղեր կամ Օլիմպիադաներ (անգլ.՝ Olympic Games, Olympics, ֆր.՝ Jeux olympiques[1]), խոշորագույն միջազգային մարզական իրադարձություն, ամառային և ձմեռային մարզաձևերի մրցաշարեր, որոնց ընթացքում աշխարհի տարբեր երկրներ ներկայացնող հազարավոր մարզիկներ մասնակցում են բազմատեսակ մրցությունների։ Օլիմպիական խաղերը համարվում են գլխավոր մարզական մրցությունն աշխարհում, որոնց մասնակցում է ավելի քան 200 երկիր[2]։ Օլիմպիական խաղերն անցկացվում են ամեն չորս տարին մեկ. Ամառային և Ձմեռային օլիմպիական խաղերն անցկացվում են հերթականությամբ՝ մեկը մյուսից երկու տարի անց։
Գավգամելայի ճակատամարտ, տեղի է ունեցել մ.թ.ա. 331 թվականի հոկտեմբերի 1-ին, Ալեքսանդր Մակեդոնացու ու Դարեհ IIIԱքեմենյանի զորքերի միջև, Գավգամելայի հարթավայրում (այժմ՝ քաղաք Էրբիլ, Իրաք, Տիգրիս գետի մերձակայքում)։ Այն համարվում է Ալեքսանդրի երրորդ ու վճռորոշ ճակատամարտը Պարսկաստանի տերության դեմ, որն ավարտվեց հունամակեդոնական զորքի կատարյալ հաղթանակով և ազդարարեց Աքեմեյան տիրակալության փլուզումը։
2․ Ինչպե՞ս ավարտվեց Մենոն զորավարի արշավանքը դեպի Հայաստան։
Աքեմենյաններ, մ.թ.ա. 550—330 թվականների պարսկական թագավորական դինաստիա։ Անունն ստացել են իրենց նախնու՝ պարսկական ցեղերի միության առաջնորդ Աքեմենի անունից։
Աքեմենյաններ, մ.թ.ա. 550—330 թվականների պարսկական թագավորական դինաստիա։ Անունն ստացել են իրենց նախնու՝ պարսկական ցեղերի միության առաջնորդ Աքեմենի անունից։
Ես որպես գերբնական կարողություն կցանկանայի ունենալ, կրակի ուժ, և անտեսանելիություն:
Անտեսանելիություն: Անտեսանելիությունը սովորական և շատ հզոր երևույթ է գիտաֆանտաստիկայի մեջ, որը թույլ է տալիս անտեսանելի դառնալ աչքի համար:
Կրակի ուժ: Կրակը ձեզ թույլ է տալիս լինել իսկական առաջնորդ, բայց զգալ ուրիշներին և իմանալ, թե երբ պետք է զիջել, և թույլ տալ, որ ուրիշն իրեն դրսևորի, հաստատակամության հետ մեկտեղ ցուցաբերել առատաձեռնություն և բարություն: Կրակն ունակ է մեզ ոգեշնչում և ուժ տալ ստեղծագործելու և ստեղծագործելու համար: Իսկ առողջության մակարդակով Կրակի ոգու ուժն ազդում է մարդու կարևորագույն օրգանների՝ սրտանոթային համակարգի, շնչառական, արտազատող, մարսողական համակարգի լավ գործող աշխատանքի վրա:
Լեռան բարձունքին էր հաջողության փերու շատրվանը, կախարդական պարտեզում՝ շրջափակված բարձր պարիսպով ու պաշտպանված ուժեղ կախարդանքով։Եւ միայն տարին մեկ անգամ՝ ամենաերկար օրը, հնարավորություն էր տրվում որեւէ անհաջողակի պայքարել ու հասնել շատրվանին։ Շատրվանում լողացողին տրվում էր հաջողության մի ամբողջ կյանքի պաշար։Նշանակված օրը հարյուրավոր մարդիկ թագավորության տարբեր ծայրերից հավաքվում էին պարտեզի պարիսպի մոտ։ Դեռ լույսը չբացված տղամարդիկ ու կանայք, հարուստներն ու աղքատները, երիտասարդներն ու ծերերը, կախարդական արվեստներին տիրապետողներն ու սովորական մահկանացուները հավաքում էին պարտեզի մոտ, յուրաքանչյուրը հույս ունենալով, որ հենց նա է իրավունք վաստակելու մտնել պարտեզ։Ու մինչ սպասում էի լույսը բացվելուն, երեք կախարդ, յուրաքանչյուրը վշտի իր բեռով, ծանոթացան ու պատմեցին իրենց տառապանքի պատմությունը։Առաջին կինը, Էյշա անունով, անբուժելի հիվանդություն ուներ։ Նա հույս ուներ, որ շատրվանը կվերացնի հիվանդությունը ու կերաշխավորի իրեն երկար տարիների երջանիկ կյանք։Երկրորդին՝ Ալթիդային, թալանել էր չար կախարդը՝ նրանից վերցնելով տունը, ոսկին ու կախարդական փայտիկը։ Նա հույս ուներ, որ շատրվանը կվերադարձնի իրեն իր հարստությունները։Երրորդին՝ Ամատային, սիրած տղան էր լքել, ու նա հույս ուներ, որ շատրվանը կբուժի իր սրտի վերքերը։Խղճացին կանայք իրար ու որոշեցին, որ եթե հնարավորություն լինի, կմիավորվեն ու կփորձեն երեքով հասնել շատրվանին։Արեւի առաջին շողի հետ պարսպի վրա ճեղքեր հայտնվեցին։ Ամբոխը մղվեց դեպի պարիսպը՝ յուրաքանչյուրը ճչալով շատրվանից օրհնություն ստանալու իր պատճառը։Ճեղքից դուրս եկած սողացող բույսերը փաթաթվեցին առաջին կախարդ Էյշային ու ձգեցին նրան ներս։ Նա բռնեց երկրորդ կախարդ Ալթիդայի դաստակից, Ալթիդան էլ բռնեց Ամատային, վերջինիս զգեստի ծայրն էլ կպավ ընկճված տեսքով ասպետին, ով նստած էր ոսկրոտ ձիու վրա, ու բույսերը քաշեցին այս բոլորին ճեղքից ներս։Կատաղի ճիչերը լցրեցին առավոտյան օդը, հետո լռություն տիրեց, ու պարիսպի ճեղքը փակվեց։
Էյշան եւ Ալթիդան բարկացան Ամատայի վրա, որ պատահաբար իր հետ էր բերել ասպետին։― Միայն մեկը կարող է լողանալ Շատրվանի մեջ։ Առանց այս մեկին հաշվի առնելու էլ բավականին բարդ կլինի որոշել, թե մեզանից որ մեկը կլինի դա։Հիմա, պարոն Դժբախտը, այսպես էր հայտնի ասպետը, պարտեզից դուրս, հասկացավ, որ կանայք կախարդներ են, ու կախարդություն չիմանալով՝ հույս չուներ հաղթել երեք կանանց ու հասնել շատրվանին։ Այպիսով նա հայտնեց, որ մտադիր է դուրս գալ պարտեզից։Այդ ժամանակ Ամատան էլ բարկացավ․
― Թուլամորթ, ― մեղադրեց նրան, ― հանի՛ր սուրդ,եւ օգնի՛ր մեզ հասնել նպատակին։
Այսպիսով, երեք կախարդները ու դժբախտ ասպետը առաջ շարժվեցին կախարդված պարտեզում, որտեղ առատորեն աճում էին հազվադեպ խոտաբույսեր, մրգեր, ծաղիկներ։ Նրանք չհանդիպեցին որեւէ խոչընդոտ, մինչեւ շատրվանի բլին հասնելը։Բլրի ստորոտին հրեշավոր Որդ էր նստած՝ տռզած ու կույր։ Երբ նրանք մոտեցան, Որդը շրջեց իր կեղտոտ երեսը նրանց կողմ ու արտասանեց։ «Տվեք ինձ ձեր ցավի ապացույցը»: Պարոն Դժբախտը փայլեցրեց իր սուրը ու ուզեց սպանել Որդին, բայց դրա շեղբը ճաքեց։ Հետո Ալթիդան քարեր էր նետում Որդի վրա, իսկ Էյշան ու Ամատան փորձեցին բոլոր բառերը, որ կարող էր մեղմել կամ մուտք դառնալ իրենց համար, բայց թե նրանց կախարդական փայտիկները, թե Ալթիդայի քարերը եւ թե ասպետի ճաք տված սուրը անզոր էին․ Որդը թույլ չէր տալու առաջ շարժվել։Արդեն կեսօրին մոտ էր ու Էյշան անհուսությունից սկսեց լալ։ Որդը խմեց նրա այտերով հոսող արցունքները։ Ոլորվելով մտավ իր բունը՝ հողի մեջ, ու ճանապարհը կրկին բացվեց նրանց առաջ։Ուրախանալով Որդի անհետացումից՝ երեք կախարդներն ու ասպետը սկսեցին բարձրանալ բլուրը, վստահ լինելով, որ մինչ մութն ընկնելը կհասնեն շատրվանին։Լանջի վրա՝ կես ճանապարհին, նրանց առաջ բացվեցին գետնին փորագրված բառերը։«Տվե՛ք ձեր աշխատանքի պտուղը»: Պարոն Դժբախտը հանեց իր միակ դրամը ու դրեց խոտին, բայց այն գլորվեց մի կողմ ու կորավ։ Երեք կախարդն ու ասպետը շարունակեցին բարձրանալ, բայց ուր էլ նրանք գնային, ժամանակը անցնում էր, բայց առաջընթաց չէր լինում, ու փորագրածն էլ միշտ դուրս էր գալիս դիմացները։Արեւը արդեն մոտենում էր հորիզոնին, ու Ալթիդան սկսեց ավելի արագ քայլել ու շատ ավելի շատ ջանք դնել բարձրանալու համար, քան մյուսները։
― Խիզախություն, ընկերներ, ու տեղի չտալ, ― սրբելով ճակատի քրտինքը ասաց Ալթիդան։
Քրտինքը կաթեց գետնին, գրությունը անհետացավ ու նրանք կարողացան առաջ շարժվել։Երկրորդ խոչընդոտի հաղթահարումով ոգեւորված՝ նրանք շտապեցին վերեւ բարձրանալ։ Այնքան բարձրացան, մինչեւ երեւաց բյուրեղի նման փայլփլող շատրվանը։Բայց մինչ շատրվանին հասնելը՝ նրանք հասան ջրի շիթի, որը փակում էր նրանց ճանապարհը։ Ջուրը մաքուր էր, ու հատակին՝ հարթեցրած քար էր, վրան գրված․«Տվեք ձեր անցյալի հարստությունը»: Պարոն Դժբախտը փորձեց անցնել հոսանքի միջով՝ պաշտպանվելով իր վահանով, բայց այն չօգնեց։ Երեք կախարդները հանեցին նրան ջրի միջից, ու փորձեցին իրենք անցնել, բայց չստացվեց, իսկ այդ ժամանակ արեւն արդեն մայր էր մտնում։Նրանք սկսեցին մտածել, թե ինչ կարող է նշանակել քարի վրա գրվածը ու Ամատան առաջինն էր, ով հասկացավ։ Վերցնելով իր կախարդական փայտիկը՝ նա հանեց սիրած տղայի հետ կապված բոլոր հիշողությունները ու տվեց ջրին։ Ջրի շիթը հեռացավ, քարերը անհետացան, ու երեք կախարդներն ու ասպետը կարողացան բարձրանալ բլրի գագաթ։Շատրվանը առկայծեց նրանց առաջ, նրանք տեսան ավելի հազվադեպ ծաղիկներ ու բույսեր։ Երկինքը կարմրել էր, ու ժամանակն էր որոշել, թե իրենցից ով պետք է լողանա շատրվանում։Մինչ նրանք կկայացնեին որոշումը, Էյշան ուժասպառ ընկավ գետնին։ Նա մահամերձ էր։Նրա ընկերները փորձեցին նրան տեղափոխել շատրվանի մեջ, բայց նա հոգեվարքի մեջ էր, ու արգելեց նրանց դիպչել իրեն։Ալթիդան հավաքեց բուժիչ խոտաբույսեր, պատրաստեց դրանք ու տվեց Էյշային։ Հանկարծ Էյշան կարողացավ կանգնել, նույնիսկ ավելին՝ նրա անբուժելի հիվանդության բոլոր նշանները վերացան։
― Ես բուժվեցի, ― հուվեց նա, ― ես շատրվանի կարիքը չունեմ, ― թող Ալթիդան լողանա։
Բայց Ալթիդան զբաղված էր այլ խոտաբույսեր հավաքելով։
― Եթե ես կարողացա այդ հիվանդությունը բուժել, ապա ես կկարողանամ գումար վաստակել՝ մարդկանց բուժելով։ Թող Ամատան լողանա։
Պարոն Դժբախտը ձեռքի շարժումով առաջ թողեց Ամատային դեպի Շատրվան։ Բայց նա թափ տվեց գլուխը։ Ջրի հոսքը մաքրել էր նրա ողջ ձգտումն ու ցավը, ու նա հասկացել էր, որ դաժան էր տղան ու ինքը պիտի երջանիկ լինի, որ նրա հետ չէ։
― Բարի մարդ, դուք պիտի լողանաք, ձեր ասպետական վարմունքի համար, ― դիմեց նա պարոն Դժբախտին։
Այսպիսով, մայր մտնող արեւի շողերի ներքո ասպետը լողացավ շատրվանի մեջ։Արեւը վերջին շողերը անհետացան, ու ասպետը դուրս եկավ շատրվանից, ծնկի իջավ Ամատայի առջեւ, ով իր կյանքում տեսած ամենաբարի ու ամենագեղեցիկ կինն էր։ Երջանկյությամբ լի նա խնդրեց Ամատայի ձեռքը, ու Ամատան էլ հասկացավ, որ գտավ արժանավոր տղամարդ։Երեք կախարդն ու ասպետը իջան բլրից միասին, ձեռք ձեռքի տված, եւ բոլոր չորսն էլ ապրեցին երկար ու երջանիկ, ու նրանցից ոչ մեկ երբեւէ չիմացավ, ու չենթադրեց անգամ, որ շատրվանի ջուրը կախարդական չէր։
Սա էլ կարդալու և իմանալու համար:
Դերը Հարրի Փոթերի մասին վիպաշարում
Բարդ Բիդլի հեքիաթների ժողովածուն առաջին անգամ «Հարրի Փոթերը և Մահվան պարգևները» գրքում հիշատակվում է որպես ֆունկցիոնալ գիրք՝ այսինքն գիրք, որի ստեղծվելը հարկավոր է գրքի հիմնական սյուժեն լրացնելու համար: Ալբուս Դամբլդորը՝ Հոգվարթս մոգության և կախարդության դպրոցի տնօրենը, գիրքը կտակում է Հերմիոնա Գրեյնջերին: Ահա այդ հատվածը համանուն ֆիլմից: Ըստ Ռոն Ուիզլիի՝ գիրքը կախարդական աշխարհում շատ հայտնի հեքիաթների ժողովածու էր, որով դաստիարակվում էին կախարդ մանուկները, չնայած Հարրի Փոթերը և Հերմիոնա Գրեյնջերը ոչինչ չէի լսել այդ գրքի մասին, քանի որ ստացել էին մագլական դաստիարակություն:
Հերմիոնան գիրքը ստանում է Դամբլդորի կամքով, որը գեղարվեստական գրքի բնօրինակի հրատարակության պատճենն էր: Գիրքը ներկայացվում է որպես հին տեսք ունեցող փոքրիկ գիրք: Նովելում ասվում էր, որ ժողովածուի մեջ կար մի սիմվոլ՝ Մահվան պարգևների նշանը:
Գրքի միջոցով եռյակը՝ Հերմիոնան, Ռոնը և Հարրին ծանոթանում են Մահվան պարգևների հետ: Գրքում «Երեք եղբայրների հեքիաթի» մոտ Հերմիոնան նկատում է մի նշան, որի մասին եռյակին պատմում է Քսենոֆիլիուս Լավգուդը: Նշանի եռանկյունը խորհրդանշում է Անտեսանելիության թիկնոցը, շրջանը՝ Վերակենդանացնող քարը, գիծը՝ Ավագ փայտիկը: Դրան կանդրադառնանք հաջորդ շաբաթ:
Այս երեք արտեֆակտները պատկանում էին Պևերել եղբայրներին, հետագայում պարզվում է, որ նրանք Հարրի Փոթերի և Վոլան դե Մորտի նախնիներ են: Վեպի վերջում Ալբուս Դամբլդորը նույնպես հաստատում է Հարրիի կապը Պևերելների հետ և ասում է, որ երեք եղբայրները, ըստ էության, կարող են երեք արտեֆակտների ստեղծագործողները լինել:
Գրքի ներածության մեջ Ջոան Ռոուլինգը հայտնում է, որ հեքիաթների հեղինակ Բարդ Բիդլը ծնվել է Յորքշիրում և ապրել է 15-րդ դարում:
Լրացուցիչ կրթություն
Բլոգում գրում ենք տեղեկություններ Ջոան Ռոուլինգի կյանքի մասին:
Ջոանը սիրում էր պատմել հեքիաթներ, իր առաջին պատմությունը գրել է 6 տարեկանում։ Ինը տարեկան հասակում Ջոանը ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Տատսհիլ, որը Լոնդոնի մերձակայքում փոքրիկ քաղաք էր։ Դպրոցն ավարտելուց հետո Ջոանը ընդունվում է Էկզետեր քաղաքի համալսարան՝ ընտրելով լեզվաբանի մասնագիտությունը, խորացված սկսում է ուսումնասիրել ֆրանսերեն։
1991 թվականին՝ 26 տարեկան հասակում, Ջոանը տեղափոխվել է Պորտուգալիա՝ անգլերեն դասավանդելու։ Այնտեղ նա ծանոթացել է ապագա ամուսնու՝ Ժորժի Արանտեսի հետ։ 1992 թվականին տեղի է ունեցել նրանց հարսանիքը։ Նույն ժամանակ Ջոանը սկսել է աշխատել Հարրի Փոթերի մասին առաջին գրքի վրա։ 1993 թվականի հուլիսի 27-ին աղջիկ է ունեցել, իսկ դրանից մի քանի ամիս անց ամուսինները ամուսանլուծվել են։ Ջոանը երեխայի հետ վերադարձել է Մեծ Բրիտանիա՝ բնակվելով քրոջ մոտ Էդինբուրգում։
Շատ չանցած Ջոանը աղջկա հետ տեղափոխվել է իր վարձակալած փոքրիկ բնակարանը։ Դառնալով միայնակ մայր՝ նա ապրել է պետությունից ստացած իր թոշակով, որը հազիվ հերիքում էր միայն ուտելիքի և երեխայի հագուստի համար։ Դրա հետ մեկտեղ, նա շարունակել է գրել։
Հարրի Փոթերի արկածների մասին առաջին գիրքը՝ «Հարրի Փոթերը և Փիլիսոփայական քարը» լույս է ընծայվում 1997 թվականին «Բլումբերգ» հրատարակչության կողմից, որը մասնագիտացած էր մանկական գրքերի հրատարակման վրա։ Նույն տարում գիրքը ճանաչվում է որպես տարվա լավագույն մանկական գիրք և դառնում բեսթսելեր։ 2000 թվականին Հարրի Փոթերի վիպաշարի առաջին երեք գրքերն արդեն վաճառվել էին 35 000 000 օրինակով, թարգմանվել 35 լեզուներով և հեղինակին բերել 480 000 000 ԱՄՆ դոլար։ Հարրի Փոթերի վիպաշարից վերջին՝ «Հարրի Փոթերը և Մահվան պարգևները» գիրքը լույս է տեսել 2007 թվականին։ Հարրի Փոթերի վիպաշարի բոլոր գրքերով ֆիլմեր են նկարահանվել։
Անուն
Թեև նա գրում էր J. K. Rowling (արտասանվում է՝ Ռոուլինգ)[13] գրական անվամբ, նրա անունը, նախքան երկրորդ անգամ ամուսնանալը պարզապես Ջոան Ռոուլինգ էր (անգլ.՝ Joanne Rowling) էր։ Ակնկալելով, որ երիտասարդ տղաների թիրախային լսարանը չէր ուզենա կարդալ կնոջ կողմից գրված գիրք, նրա հրատարակիչները պահանջեցին, որ նա օգտագործի երկու սկզբնատառ՝ նրա լրիվ անունը օգտագործելու փոխարեն։ Քանի որ նա չուներ երկրորդ անուն, նա ընտրեց “K”-ը, որպես նրա կեղծանվան երկրորդ սկզբնատառ, որը, ի դեպ, նրա հայրական կողմի տատիկից էր[14]։ Նա ինքն իրեն Ջո է կոչում և ասել է, որ երբ ինքը երիտասարդ էր, ոչ ոք նրան Ջոան չէր կոչում, քանի դեռ չէր զայրացնում ինչ-որ մեկին[15]։ Ամուսնությունից հետո նա մի քանի անգամ օգտագործել է Ջոան Մյուրեյ անունը սեփական բիզնեսի կառավարման համար[16][17]։ Լեվեսոն հետաքննության ժամանակ նա վկայություն է տվել Ջոան Քեթլին Ռոուլինգ անվան տակ[18]։ 2012 թվականի հարցազրույցի ժամանակ Ռոուլինգը նշել է, որ ինքն այլևս չի հոգում, երբ մարդիկ սխալ են արտասանում իր անունը[19]։
Կենսագրություն և կարիերա
Ծնունդ և ընտանիք
Ջոան Ռոուլինգի ծնողները հանդիպել են Լոնդոնի Քինգս Քրոս կայարանում։ Ռոուլինգը հետագայում օգտագործել է այն որպես Կախարդության Աշխարհ տանող միակ մուտք։ Ռոուլինգը միայնակ ուղևորվում էր Քինգս Քրոս գնացքով, որտեղ էլ հենց եկել է Հարրի Փոթերը գրելու գաղափարը։ Կայարանը զբոսաշրջիկների շրջանում դարձել է շատ հայտնի վայր այն բանից հետո, երբ Ռոուլինգը այն օգտագործել է որպես կախարդության աշխարհ տանող դարպաս։
Ջոան Ռոուլինգը ծնվել է Rolls-Royce Limited-ի ճարտարագետ Փիթեր Ջեյմս Ռոուլինգի[20] և Աննա Ռոուլինգի[21] ընտանիքում, 1965 թվականիհուլիսի 31-ին[22][23][24][25]Յեյթում, Գլոսթեշեր, Անգլիա, Բրիսթոլից 16 կմ հյուսիս[26][27]։ Նրա մայրը՝ Աննան, կիսով չափ ֆրանսիացի էր, կիսով չափ շոտլանդացի։ Ծնողներն առաջին անգամ հանդիպել են 1964 թվականին՝ գնացքում, որը մեկնում էր Քինգս Քրոս կայարանից։
Ծնողներն ամուսնացել են 1965 թվականի մարտի 14-ին։ Մոր մայրական պապը՝ Դուգալդ Քեմբլը, ծնվել է Արան կղզուԼամլաշ բնակավայրում[28][29], հայրական պապը՝ Լյուիս Վոլանը, Առաջին համաշխարհային պատերազմի ընթացքում Կուրսել լը Կոմտ գյուղի պաշտպանության համար պարգևատրվել է Croix de Guerre քաջության շքանշանով։ Տիկին Ռոուլինգն սկզբում համոզված էր, որ պատերազմի ժամանակ պապին շնորհվել է Պատվո լեգեոնի շքանշան, քանի որ ասում էր, որ ինքն է հենց ստացել այն 2009 թվականին։ Նա ավելի ուշ բացահայտեց ճշմարտությունը, որը պարզեց Մեծ Բրիտանիայի ծագումնաբանական սերիաներից մեկի ընթացքում։ Վոլանը ԼոնդոնիՍևոյ հյուրանոցում 1920-ականներին աշխատում էր գինու գլխավոր մատուցող, որի համար նա արժանացել է գյուղատնտեսական արժանիքներով ասպետի շքանշանի[30]։
Մանկություն
Ռոուլինգի քույրը՝ Դայանը[31], ծնվել է երբ Ռոուլինգը 23 ամսական էր[27]։ Երբ Ջոանը չորս տարեկան էր, վերջինիս ընտանիքը տեղափոխվում է հարևան Վինտերբուրն գյուղը[32]։ Ռոուլինգը սովորել է Սուրբ Միքայելի տարրական դպրոցում, որը հիմնադրվել է աբոլիցիոնիստ Վիլյամ Վիլբերֆորսի և կրթության ռեֆորմատոր Հաննա Մորի կողմից[33][34]։ Կա մի վարկած, ըստ որի դպրոցի տնօրենը՝ Ալֆրեդ Դաննը դարձել է Կախարդությունների և մոգությունների դպրոցի՝ Հոգվարթսի տնօրեն Ալբուս Դամբլդորի նախատիպը[35]։
Չյորչ քոլեջը
Կրթություն
Մանկության տարիներին Ռոուլինգը հաճախ է գրել ֆանտաստիկ պատմություններ, որոնք, սովորաբար, նա կարդում էր իր քրոջ համար։ Նա հիշում է. «Մինչև հիմա հիշում եմ, թե ինչպես եմ քրոջս պատմել մի պատմություն, որտեղ նա ընկել էր նապաստակների բույնը, և որտեղ նապաստակների ընտանիքը նրան ելակով էր կերակրում։ Բացարձակ ճշմարտություն է, որ առաջին պատմվածքը, որը գրել եմ (հինգ կամ վեց տարեկան էի), մի նապաստակի մասին էր, որի անունը Նապաստակ էր։ Նա կարմրուկով էր հիվանդացել։ Ապա նրան այցելության եկան նրա ընկերները, այդ թվում նաև հսկա մեղուն, ում անունը միսս Մեղու էր»[13]։ Ինը տարեկանում Ռոուլինգը տեղափոխվել է Տատշիլլ գյուղի Չյորչ քոլեջը (Ուելսի Չեպստոու քաղաքից ոչ շատ հեռու)[27]։ Երբ նա դեռ դեռահաս էր, նրա տատիկը (ում մասին Ռոուլինգը ասել է. «Նա ինձ սովորեցրել է դասական բանասիրություն և իմ մեջ գիտելիքի ծարավ է սերմանել») նվիրել էր նրան շատ հին խմբագրության կողմից հրատարակած Ջեսսիկա Միտֆորդի ինքնակենսագրականը[36]։ Միտֆորդը դարձել է Ռոուլինգի հերոսուհին, և նա կարդացել է վերջինիս բոլոր գրքերը[37]։
Ռոուլինգը իր պատանեկության տարիների մասին The New Yorker-ի հարցազրույցին ասել է. «Ես առանձնահատուկ երջանիկ չեմ եղել։ Ես կարծում եմ, որ դա կյանքի սարսափելի ժամանակաշրջան էր»[20]։ Նա ուներ ծանր ընտանեկան կյանք. մայրը հիվանդ էր, իսկ Ռոուլիգի և հոր միջև հարաբերությունները բարդացել էին (նրանք չէին խոսում հոր հետ)[20]։ Ռոուլինգը սովորել է Վայդինի միջնակարգ դպրոցում, որտեղ նրա մայրը աշխատել է գիտության բաժանմունքում[38]։ Ինչպես ասում է Ռոուլինգը՝ «Հարմայոնին [«Հարրի Փոթեր»-ի ամենագետի բնավորությամբ կերպարը, Ոսկե եռյակի աղջիկը] ամբողջությամբ հիմնված է իմ վրա, նա իմ 11 տարեկան հասակի ծաղրանկարն էր»[39]։ Սթիվ Էդդին, որը Ռոուլինգի անգլերենի ուսուցիչն էր, հիշում էր նրան որպես «ոչ առանձնահատուկ աղջիկ», սակայն հիշում է որպես «աղջիկների վառ խմբից մեկը, որը բավականին լավ գիտեր անգլերեն»[20]։ Ռոուլինգի վեցերորդ դասարանի (Upper Sixth) ամենալավ ընկերը՝ Շոն Հարրիսը, ուներ փիրուզագույն Ford Anglia, որը հիշատակվում է իր գրքերից մեկում։ «Ռոն Ուիզլին [Հարրի Փոթերի լավագույն ընկերը]՝ Շոնի ոչ կենդանի դիմանկարն է, բայց, համենայն դեպս, շատ նման է նրան»[40]։ Ինչ վերաբերվում է Ռոուլինգի այդ ժամանակվա երաժշտական ճաշակին, նա ասում է. «Աշխարհում իմ ամենասիրած խումբը The Smiths-ն էր։ Իսկ երբ ես անցա փանք փուլը, դա The Clash խումբն էր»[41]։ Ռոուլինգը դարձել է դպրոցի ավագը[20]։ Մինչ համալսարան ընդունվելը նա սովորել է անգլերեն, ֆրանսերեն և գերմաներեն[42]։ Քննությունները տվել է երկու գերազանց և մեկ լավ գնահատականներով[43]։
1982 թվականին Ռոուլինգը չի անցել Օքսֆորդի համալսարանի ընդունելության քննությունները[20]։ Ապա դիմել է Էքսեթերի համալսարան, որն ավարտել է ֆրանսերենի և դասական բանասիրության բակալավրի կոչումով[20][44]։ Ռոուլինգն ասում է, որ «ընդհանրապես ոչ մի գործ չէր անում», իսկ դրա փոխարեն լսում էր The Smiths և Դիքենս ու Թոլքին էր կարդում»[20]։ Փարիզում սովորելուց հետո Ռոուլինգը Էքսեթերն ավարտել է 1986 թվականին[20], ապա վերադարձել Լոնդոն, որտեղ որպես քարտուղար աշխատել է «Միջազգային ամնիստիա»-յի հետազոտությունների բաժնում։
Օգտվելով համացանցային՝ հայերեն և օտարալեզու աղբյուրներից՝ գրում ենք հետևյալ փոթթերյան բառերի բացատրությունները.
մագլ, (սովորական մարդ)
դեմենտոր, (Հարի Փոթերի կախարդական աշխարհի ամենասարսափելի արարածներից մեկը:)
քվիդիչ: (գեղարվեստական սպորտային խաղ, որը խաղում են Ջ.Կ. Ռոուլինգի Հարի Փոթերի վեպերի հերոսները)
Լիա Հովհաննիսյանի բլոգ 
.jpg){kind=link}
