Ո՞ր տարբերակը տեղադրելու դեպրում քերականորեն և տրամաբանորեն ճիշտ նախաասություն կստացվի:
Արևը վաղուց թեքվել էր դեպի մայրամուտ, և մութն էլ քիչ-քիչ ընկնում էր, ………… դաշտում դեռ աշխատող գեղջուկներ կային:
1) քանի որ
2) քանի դեռ
3) բայց և այնպես
4) ինչքան էլ
Թարգմանիր առակները՝ գրելով նրանց մեջ արտահայտած գաղափարը:
2.Ո՞ր նախադասության մեջ համաձայնության սխալ կա:
1) Սար ու ձոր կանաչ են հագել, կանաչ է ներկվել աշխարհը:
2) Մարդկությունը գիտի, որ պատերազմն օրինավոր է, եթե հարկավոր է ժողովրդի և նրա բարօրության համար:
3) Նրան որպես հմուտ մանկավարժի, կոլեկտիվում բարձր էին գնահատում։
4) Բաներ կա, որ եթե իմանաս, կզայրանաս։
3.Ո՞ր նախադասության մեջ շարադասության սխալ կա:
1) Ողջ աշխարհի հետ չէր փոխի իր կողմից փայփայած, այնքան երկար երազած ու վերջապես իրականություն դարձած սերը:
2) Վերջապես կան և հնչյուններ՝ վերադարձի ու վերջին հույսի։
3) Իմ արձակուրդը Ֆրանսիայի հարավային փոքրիկ քաղաքներից մեկում, կարծում եմ, հրաշալի կանցնի:
4) Հայաստանում նախկին Ուկրսինայի դեսպանը մեկնել է Լոնդոն:
4.Лодка
Говорят, Будда любил рассказывать своим ученикам такую историю: несколько человек должны были переправиться через реку, чтобы попасть в город. Река была широкой — это происходило в сезон дождей, и люди остались целы лишь потому, что лодка, в которой они плыли, оказалась весьма легкой в управлении. Люди эти, наверное, были очень разумными, потому что подумали: «Эта милосердная лодка спасла нам жизнь, как же мы можем ее бросить? Было бы черной неблагодарностью оставить ее здесь одну!» Поэтому они вытащили лодку из воды, подняли ее на плечи и понесли в город. Это было трудно, но чувство благодарности побуждало людей нести лодку все дальше и дальше.
— Что вы делаете? — поинтересовался у них удивленный прохожий. — Первый раз вижу, чтобы кто-то таскал по городским улицам лодку.
— Нам теперь придется носить эту удивительную и прекрасную лодку всю оставшуюся жизнь, — объяснили они, — потому что она спасла нас от смерти, и мы не можем быть неблагодарными.
Ասում են՝ Բուդդան սիրում էր իր աշակերտներին պատմել այսպիսի պատմություն. մի քանի մարդ պետք է անցնեին գետը, որպեսզի հասնեին քաղաք: Գետը լայն էր, քանի որ դա տեղի էր ունենում անձրևների շրջանին, և նրանք ողջ մնացին միայն այն պատճառով, որ նավակը, որով նրանք լողում էին, բավականին հեշտ կառավարելի էր: Նրանք, հավանաբար, շատ խելացի էին, որովհետև մտածեցին. «Այս բարեգութ նավակը փրկեց մեր կյանքը, մենք ինչպես կարող ենք այն թողնել այստեղ: Դա սև անշնորհակալություն կլիներ, եթե այն այստեղ մենակ թողնենք»: Այդ պատճառով նրանք դուրս բերեցին նավակը ջրից, բարձրացրին իրենց ուսերին և տարան դեպի քաղաք: Դա դժվար էր, բայց երախտագիտության զգացումը մղում էր նրանց շարունակել կրելը:
— Ինչ եք անում? — հետաքրքրվեց մի զարմացած անցորդ: — Առաջին անգամ եմ տեսնում, որ մեկը քաղաքում նավակ է քարշ տալիս:
— Մեզ այժմ ամբողջ կյանքում պետք է կրել այս հրաշալի և զարմանալի նավակը, — բացատրեցին նրանք, — որովհետև այն մեզ փրկեց մահից, և մենք չենք կարող անշնորհակալ լինել:
Լիա Հովհաննիսյանի բլոգ 