1.Ընտրիր թեմաներից մեկը և շարադրիր մտքերդ․

1.Ա՜խ այս « պիտի»-ն

2.Երջանկությունը սսվում է այնտեղ,որտեղ․․․

3.Ներողամտություն

4.Եթե մեր մտքերն օդում գրվեին

Ուշադրություն․․․ Կրկնում ենք Գոյական խոսքի մասը

2.Հոլովել քաղաք, գիրք, մարդ, ընկեր բառերը։

Ուղղական հոլով- քաղաք(ը), գիրք(ը), մարդ(ը), ընկեր(ը)

Սեռական հոլով- քաղաքի, գրքի, մարդու, ընկերոջ

Տրական հոլով- քաղաքի(ն), գրքի(ն), մարդու(ն), ընկերոջ(ը)

Հայցական հոլով- քաղաք(ը), գիրք(ը), մարդու(ն), ընկերոջ(ը)

Բացառական հոլով- քաղաքից, գրքից, մարդուց, ընկերոջից

Գործիական հոլով- քաղաքով, գրքով, մարդով, ընկերով

Ներգոյական հոլով- քաղաքում, գրքում, մարդու մեջ, ընկերոջ մեջ

3.Սխալ կամ ոչ տեղին գործածված բաոերը գտի՛ր և ճշտի՛ր: 

Բարենցի ծովի Կիլդին կղզում մի շատ հետաքրքիր լիճ կա: Նրա ջուրը հինգ շերտ ունի: Առաջին շերտի` հատակի տիղմի վրայի ջուրն այնպիսին է, որ հողին է հավասարեցնում ամեն մի կենդանի բան: Դրա համար էլ ջրի այդ շերտում ոչ մի առողջ էակ չկա: Երկրորդ շերտը ծիրանագույն մանրէներով է ցանկապատած: Այդ մանրէներն այնքան բազում են այդտեղ, որ չեն հրաժարվում,որ ցածի թունավոր գազը ոտքի ելնի, հասնի երրորդ «հարկ»: Ջրի երրորդ շերտը բնակեցվածէ ծովային ձկներով, ոզնիներով ու այլ կենդանիներով, որոնք qոյություն ունեն աղի ջրերում: Չորրորդ «հարկում» ջուրը շատ է աղի ու կյանքի համար պիտանի չէ: Իսկ վերին, հինգերորդ շերտում ջրհորի քաղցրահամ ջուր է: Դա էլ քաղցր ջրերին ուրույն կենդանիների արքայությունն է: Ամենահետաքրքիրն այն է, որ այդ տարօրինակ լճի հինգ շերտերը երբեք իրար մեջ չեն ընկնում:

4.Տրված բարդ բառերի վերջին արմատները փոխելով` ստացի՛ր նոր բարդ բառեր:

Հեռախոս, հանրածանոթ, ձյունածածկ, երկրագունդ, կենսակերպ, հնավանդ, մտահոգ, բարենպաստ, ակնթարթ, լուսանցք:

Հեռախոս-հեռանկար, հանրածանոթ-հանրահայտ, ձյունածածկ-ձյունաճերմակ, երկրագունդ-երկրաքար, կենսակերպ- կենսաբան, հնավանդ-հնաոճ, մտահոգ-մտադիր, բարենպաստ-բարեհամբույր, ակնթարթ-ակնհայտ, լուսանցք-լուսաբաց: 

5.Փորձի՛ր այս բառերի կազմությունն ու նշանակությունը բացատրել: ա) Այգեբաց, այգաբաց: բ) Հայելի, հայացք, ծովահայաց: (գրաբ. հայել — նայել) գ) Ակնթարթ, ակնդետ, ակնոց: դ) Քինախնդիր, վրեժխնդիր, մանրախնդիր (գրաբ. խնդրել — փնտրել):

ա) Այգեբաց-այգի+ա+բաց-հողից ազատել, այգաբաց-այգ+աքբաց-լուսաբաց:
բ) Հայելի-հայ+ել+ի-առառկա, որով կարող ենք նայել մեզ, հայացք, ծովահայաց-ծով+ա+հայ+աց-ծովին նայել: (գրաբ. հայել — նայել)
գ) Ակնթարթ-ակն-թարթ, ակնդետ, ակնոց:
դ) Քինախնդիր-քին+ա+խնդիր, վրեժխնդիր, մանրախնդիր (գրաբ. խնդրել —
փնտրել):

.Այստեղ, խաղուպար, աջուձախ, սարնիվեր բառերով և այս տեղ, խաղ ու պար, աջ ու ձախ, սարն ի վեր բառակապակցություններով կազմի՛ր նախադասություններ:

Ո՞ր տարբերակը տեղադրելու դեպրում քերականորեն և տրամաբանորեն ճիշտ նախաասություն կստացվի:

Արևը վաղուց թեքվել էր դեպի մայրամուտ, և մութն էլ քիչ-քիչ ընկնում էր, ………… դաշտում դեռ աշխատող գեղջուկներ կային:

1) քանի որ

2) քանի դեռ

3) բայց և այնպես

4) ինչքան էլ

 Թարգմանիր առակները՝ գրելով նրանց մեջ արտահայտած գաղափարը:

 2.Ո՞ր նախադասության մեջ համաձայնության սխալ կա:

1) Սար ու ձոր կանաչ են հագել, կանաչ է ներկվել աշխարհը:

2) Մարդկությունը գիտի, որ պատերազմն օրինավոր է, եթե հարկավոր է ժողովրդի և նրա բարօրության համար:

3) Նրան որպես հմուտ մանկավարժի, կոլեկտիվում բարձր էին գնահատում։

4) Բաներ կա, որ եթե իմանաս, կզայրանաս։

 3.Ո՞ր նախադասության մեջ շարադասության սխալ կա:

1) Ողջ աշխարհի հետ չէր փոխի իր կողմից փայփայած, այնքան երկար երազած ու վերջապես իրականություն դարձած սերը:

2) Վերջապես կան և հնչյուններ՝ վերադարձի ու վերջին հույսի։

3) Իմ արձակուրդը Ֆրանսիայի հարավային փոքրիկ քաղաքներից մեկում, կարծում եմ, հրաշալի կանցնի:

4) Հայաստանում նախկին Ուկրսինայի դեսպանը մեկնել է Լոնդոն:

4.Лодка

Говорят, Будда любил рассказывать своим ученикам такую историю: несколько человек должны были переправиться через реку, чтобы попасть в город. Река была широкой — это происходило в сезон дождей, и люди остались целы лишь потому, что лодка, в которой они плыли, оказалась весьма легкой в управлении. Люди эти, наверное, были очень разумными, потому что подумали: «Эта милосердная лодка спасла нам жизнь, как же мы можем ее бросить? Было бы черной неблагодарностью оставить ее здесь одну!» Поэтому они вытащили лодку из воды, подняли ее на плечи и понесли в город. Это было трудно, но чувство благодарности побуждало людей нести лодку все дальше и дальше.
— Что вы делаете? — поинтересовался у них удивленный прохожий. — Первый раз вижу, чтобы кто-то таскал по городским улицам лодку.
— Нам теперь придется носить эту удивительную и прекрасную лодку всю оставшуюся жизнь, — объяснили они, — потому что она спасла нас от смерти, и мы не можем быть неблагодарными.

Ասում են՝ Բուդդան սիրում էր իր աշակերտներին պատմել այսպիսի պատմություն. մի քանի մարդ պետք է անցնեին գետը, որպեսզի հասնեին քաղաք: Գետը լայն էր, քանի որ դա տեղի էր ունենում անձրևների շրջանին, և նրանք ողջ մնացին միայն այն պատճառով, որ նավակը, որով նրանք լողում էին, բավականին հեշտ կառավարելի էր: Նրանք, հավանաբար, շատ խելացի էին, որովհետև մտածեցին. «Այս բարեգութ նավակը փրկեց մեր կյանքը, մենք ինչպես կարող ենք այն թողնել այստեղ: Դա սև անշնորհակալություն կլիներ, եթե այն այստեղ մենակ թողնենք»: Այդ պատճառով նրանք դուրս բերեցին նավակը ջրից, բարձրացրին իրենց ուսերին և տարան դեպի քաղաք: Դա դժվար էր, բայց երախտագիտության զգացումը մղում էր նրանց շարունակել կրելը:
— Ինչ եք անում? — հետաքրքրվեց մի զարմացած անցորդ: — Առաջին անգամ եմ տեսնում, որ մեկը քաղաքում նավակ է քարշ տալիս:
— Մեզ այժմ ամբողջ կյանքում պետք է կրել այս հրաշալի և զարմանալի նավակը, — բացատրեցին նրանք, — որովհետև այն մեզ փրկեց մահից, և մենք չենք կարող անշնորհակալ լինել: